حجت الاسلام علی صفایی حائری (متولد ۱۳۳۰ در قم - متوفی ۱۳۷۸)، معروف به عین صاد، از روحانیون، نویسندگان و اندیشمندان برجسته شیعه در عرصه تربیت اسلامی است. ایشان در خانوادهای مذهبی و روحانی در قم متولد شد و فرزند شیخ عباس صفایی حائری و نوه شیخ محمدعلی بود. پس از اتمام دوره دبستان، در سن سیزده سالگی به تحصیل علوم دینی و حوزوی روی آورد و دروس سطح حوزه را در کمتر از چهار سال به پایان رساند.
صفایی حائری از محضر اساتید بزرگی همچون پدرش، آیتالله اسدالله مدنی، آیتالله سید عبدالکریم موسوی اردبیلی، آیتالله محمد فاضل لنکرانی، آیتالله حسین نوری همدانی، آیتالله جعفر سبحانی، آیتالله مرتضی حائری یزدی، محقق داماد و دیگر اساتید برجسته بهره برد. ایشان درباره پدر خود نوشته است: «هر چه دارم از پدرم است. تمامی سوز تشیع و ولایت و محبت اهلبیت را از ایشان دارم».
شهرت ایشان بهدلیل تأکید بر «نگرش نظاممند به آموزههای دینی» و اعتقاد به «تقدم نظام تربیتی بر سایر نظامهای اسلامی» است. صفایی حائری با تألیفات پرمخاطب و سخنرانیهای تأثیرگذار خود، بهویژه در دهههای پنجاه و شصت، نقش مهمی در تبیین مباحث تربیتی، اخلاقی و اجتماعی ایفا کرد. عقیده او به «نداریم و باید بسازیم»، زمینهساز تألیف اولین اثرش با عنوان «مسئولیت و سازندگی» در سن ۱۸ سالگی شد.
علی صفایی حائری تاکنون «بیش از ۶۰ عنوان کتاب» در موضوعات مختلف از جمله روش تربیتی اسلام، تفسیر و علوم قرآن، نقد مکتبها، دعا و حدیث، ولایت و امامت تألیف و منتشر کرده است. از مهمترین آثار تربیتی و فکری ایشان میتوان به مجموعههای «مسئولیت و سازندگی»، «رشد»، «صراط»، «حرکت» (تحلیل جریان فکری و تربیتی انسان، «اخبات»، «تربیت کودک» و «نامههای بلوغ» اشاره کرد.